بي شك وقتي از اکثر اهل سنت سوال می شود که آیا اهل بیت علیهم السلام را دوست دارید ؟ می فرمایند : بله .

ولی لازم است بررسی شود که دوستی یعنی چه .

یعنی محبت و احساس عاطفی یا چیز دیگری ؟

در قرآن کریم آیه ای وجود دارد که به آیه ((مودت)) مشهور است كه خداى متعال خطاب به پيامبرش مى فرمايد : (...قُل لاَّ اءَسَْلُكُمْ عَلَيْهِ اءَجْرًا إِلا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى ...)(شورى / 23) ؛ ((بگو: من هيچ پاداشى از شما بر رسالتم درخواست نمى كنم جز دوست داشتن نزديكانم [اهل بيتم ])).

بين محبت و پيروى ارتباطی هست ؛ يعنى محبت داشتن با پيروى نكردن ، سازگارى ندارد بلكه هر جا پیروی هست ، محبت نيز هست و هر جا مخالفت است يقيناً آنجا محبت نيست . براى اثبات اين مطلب مى شود به اين آيه از قرآن استدلال كرد: (قُلْ إِنْ كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِى ...)(آل عمران / 31 ) ؛ ((بگو: اگر خدا را دوست مى داريد، از من پيروى كنيد)).

يعنى اگر مى گوييد ما خدا را دوست داريم ولى از من پيامبر پيروى نمى كنيد، معلوم مى شود كه به دروغ ادعاى دوستى خداوند متعال را مى نماييد؛ زيرا متابعت و پيروى از من متابعت و پيروى از خداوند است .

اگر دوستى مورد درخواست ، فقط دوستى عادى و از روى احساسات و عواطف باشد، نيازى نبود تا خداوند متعال آن را اجر و مزد رسالت قرار بدهد؛ زيرا بر انسان مسلمان واجب و لازم است كه نه تنها اهل بيت بلكه همه مؤ منين را دوست داشته باشد .

خداى متعال مى فرمايد: (إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ ...)(حجرات / 10) ؛ ((مؤ منان برادر يكديگرند))، و معلوم است كه برادرى بدون دوستى معنا ندارد.

باز مى فرمايد: (وَالْمُؤْمِنُونَ والْمُؤْمِنَتُ بَعْضُهُمْ اءَوْلِيَاَّءُ بَعْضٍ ...)(توبه / 71) ؛ ((مردان و زنان با ايمان ، ولىّ (و يار و ياور) يكديگرند)).

در ميان احاديث منقوله از نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله احاديث فراوانى در كتب فريقين ذكر شده كه ما را به پيروى از اهل بيت عليهم السّلام دعوت مى نمايد.

از جمله مى توان به حديث شريف ((ثقلين )) كه مورد اتفاق فريقين مى باشد، اشاره كرد و آن حديث بنا به نقل زيد بن ارقم چنين است :

((قام رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله يوماً فينا خطيباً بماء يدعى خمّاً بين مكة و المدينة . فحمد اللّه واثنى عليه و وعظ و ذكر، ثمّ قال : امّا بعد، الا ايّها الناس ! فانّما انا بشر يوشك أ ن يأ تى رسول ربّى فاجيب وانا تارك فيكم ثِقْلَيْنِ، اوّلهما كتاب اللّه ، فيه الهدى والنور، فخذوا بكتاب اللّه واستمسكوا به . فحثّ على كتاب اللّه ورغّب فيه ، ثم قال : واهل بيتى اذكركم اللّه فى اهل بيتى ، اذكركم اللّه فى اهل بيتى ، اذكركم اللّه فى اهل بيتى )).

((پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله روزى براى ايراد خطبه ، در مكانى معروف به غدير خم كه بين مكه و مدينه واقع است ، به پا خاست پس حمد و ثناى خداى متعال را به جا آورده مردم را وعظ و نصيحت نمود، آنگاه فرمود: اى مردم ! من بشر هستم و زود است كه فرستاده خدايم ، مرا به سوى او دعوت كند و من در حالى پاسخ خواهم داد كه دو چيز گرانبها را در ميان شما مى گذارم ؛ اول آن دو، كتاب خداست كه هدايت و نور در آن مى باشد، پس كتاب خدا را بگيريد و بدان تمسك جوييد، آنگاه مردم را به تمسك به قرآن ترغيب و تشويق نمود و فرمود: [دوم ] اهل بيت من هستند و سه بار جمله ((اذكر كم اللّه فى اهل بيتى )) را تكرار كرد)).

( صحيح مسلم ، كتاب فضايل صحابه ، باب فضايل على عليه السّلام ، ج 15، (شرح نووى )، ص 179. مسند احمد بن حنبل ، ج 5، ص 492، ح 18780. سنن بيهقى ، ج 2، ص 148 و ج 7، ص 30 (با اندكى اختلاف در لفظ). سنن دارمى ، ج 2، ص ‍ 431 (به طور اختصار). كنزالعمال متقى هندى ، ج 13، ص 641، ح 37621، (به طور اختصار) . مشكل الاثار طحاوى ، ج 4، ص ‍ 368 ).

نتیجه گیری : طبق متن صریح قرآن ما باید اهل بیت علهم السلام را دوست بداریم . و طبق قرآن دوست داشتن همان پیروی است . و احادیثی در این رابطه نقل شده است .