قرآن كريم در مورد انتخاب اوصيا از ذريه پيامبران چه مى فرمايد؟

جواب: با مراجعه به آيات قرآن كريم پى مى بريم كه سنّت الهى بر اين قرار گرفته كه اوصياء انبيا را به معناى عام آن كه مرادف با حجّت خدا بوده و شامل نبىّ و امام و وصىّ مى شود از ذريّه آنان قرار دهد. هيچ پيامبرى نيست جز آنكه وصىّ يا اوصيائى داشته و خداوند آنان را از آل و ذريّه آن پيامبر قرار داده است، خواه آن اوصيا پيامبر باشند يا خير. در اينجا به برخى از آن ها اشاره مى كنيم:

1 ـ خداوند متعال مى فرمايد: ( إِنَّ اللهَ اصْطَفى آدَمَ وَنُوحاً وَآلَ إِبْراهِيمَ وَآلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ * ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْض وَاللهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ);(1)

جواب: خداوند حكيم، مردان شايسته اى را براى هدايت و سعادت مند ساختن انسان برگزيد. آنان همان پيامبران الهى اند كه فيض هدايت الهى به واسطه آنان بربندگان جارى شده است. بعثت انبيا براى رسيدن انسان به كمالى كه هدف خلقت اوست لازم است، چرا كه عقل او هرچند در پيمودن راه كمال، مؤثر و مفيد است، ولى كافى نيست.

برهان امكان اشرف چگونه وجوب امامت را به اثبات مى رساند؟

جواب: بى شك كسى كه همه كمالات انسانى را دارد (يعنى امام) وجودش شريف تر از انسان هاى ديگر است كه تنها برخى از كمالات را دارند. و در فلسفه هم به اثبات رسيده كه هر گاه شىء ممكنى تحقق يابد كه كمالات وجودى اش كمتر از شىء ممكن ديگرى است، آن ممكن شريف تر بايد پيش از او موجود باشد.