اكثريت شيعه همان شيعه دوازده امامى بودند وهمان عده از دوستان و هواداران على عليه السلام بودند كه پس از رحلت پيغمبر اكرم (ص ) براى احياء حقوق اهل بيت , در خصوص خلافت و مرجعيت عليمى بانتقاد و اعتراض پرداختند و ازاكثريت مردم جدا شدند .

شيعه در زمان خلفاء راشدين ( 11 - 35 ه قمرى ) پيوسته زير فشار قرار داشتند و پس از آن در مدت خلافت بنيا كه روز بروز تنگتر ميشد .

در اوايل قرن چهارم كه سلاطين با نفوذ آل بويه كه شيعه بودند روى كار آمدند شيعه قدرتى كسب كرد و تا حدود زيادى آزادميه ( 40 - 132 ) هر گونه امن و مصونيت از جان و مالشان برداشته شده بود ولى هر چه فشار ستم و بيدادگرى برايشان بيشتر ميشد ,در عقيده خود استوارتر ميگشتند و مخصوصا از مظلوميت خود در پيشرفت عقيده بيشتر بهره ميبردند و از آن پس در اواسط قرن دوم كه خلفاء عباسى زمام حكومت اسلامى را بدست گرفتند ,

شيعه از فرصتى كه در اين ميان پيدا شد نفسى تازه كرد ولى با مهلت كمى باز عرصه برايشان تنگ شد تا اواخر قرن سوم هجرىى عمل يافت و به مبارزه علنى پرداخت

و تاآخر قرن پنجم جريان كار بهمين ترتيب بود و در اوايل قرن ششم كه حمله مغول آغاز شد در اثر گرفتاريهاى عمومى و هم در اثر ادامه يافتن جنگهاى صليبى حكومتهاى اسلامى چندان فشار بعالم تشيع وارد نميساختند و مخصوصا شيعه شدن جمعى از سلاطين مغول در ايران ,

و حكومت سلاطين مرعشى در مازندران درقدرت و وسعت جمعيت شيعه كمك بسزائى نمود و در هر گوشه از ممالك اسلامى و خاصه در ايران تراكم ميليونها نفر شيعه را محسوس ساخت و اين وضع تا اواخر قرن نهم هجرى ادامه داشت و از حدود افتتاح قرن دهم هجرى در اثر ظهور سلطنت صفويه در ايران پهناور آن روز , مذهب شيعه رسميت يافت و تاكنون كه اواخر قرن14 هجرى ميباشد برسميت خود باقى است .

بعلاوه در همه نقاط جهان ده ها ميليون شيعه زندگى ميكنند .

منبع : کتاب شیعه در اسلام